Για δεκατρία συνεχόμενα χρόνια, η Άρτα εκπροσωπείται στη Βουλή των Ελλήνων από δύο πολιτικά πρόσωπα με διαφορετική κομματική αφετηρία αλλά παράλληλη και σταθερή πορεία.

Τον Γιώργο Στύλιο της Νέας Δημοκρατίας και την Όλγα Γεροβασίλη του ΣΥΡΙΖΑ.

Μια διαδρομή που δεν είναι αυτονόητη, ούτε τυχαία, ιδιαίτερα σε μια εποχή πολιτικής φθοράς, αμφισβήτησης και έντονων κοινωνικών μεταβολών.

Η παρουσία τους δεν αμφισβητήθηκε σοβαρά όλα αυτά τα χρόνια, όχι επειδή η τοπική κοινωνία στερήθηκε επιλογών, αλλά επειδή οι ίδιοι δεν επέλεξαν την αδράνεια ή την απόσταση από τα προβλήματα της περιοχής.

Αντίθετα, λειτούργησαν με συνέπεια, θεσμική σοβαρότητα και γνώση των πραγματικών ορίων αλλά και των δυνατοτήτων του ρόλου τους.

Σε μια περίοδο που εξακολουθούν να επιβιώνουν μύθοι για «πανίσχυρους» βουλευτές, ικανούς να λύνουν προβλήματα με προσωπικές παρεμβάσεις, η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Ο ρόλος του βουλευτή σήμερα δεν είναι πελατειακός αλλά θεσμικός.

Δεν μοιράζει διορισμούς, δεν παράγει ρουσφέτια, δεν κινείται έξω από τα κομματικά και κοινοβουλευτικά πλαίσια.

Και αυτό είναι κάτι που, είτε αρέσει είτε όχι, οφείλει να γίνει κατανοητό.

Μέσα σε αυτά τα δεδομένα, ο Γιώργος Στύλιος και η Όλγα Γεροβασίλη αξιοποίησαν στο μέτρο του δυνατού τις προσβάσεις και τα εργαλεία που διαθέτει ένας βουλευτής, λειτουργώντας ως κρίκος επικοινωνίας της Άρτας με την κεντρική εξουσία.

Στάθηκαν δίπλα σε κοινωνικές ομάδες, φορείς και πολίτες που αναζητούσαν θεσμική εκπροσώπηση, χωρίς εύκολες υποσχέσεις και χωρίς πολιτική επίδειξη.

Είναι προφανές ότι κανένα πολιτικό πρόσωπο δεν είναι αναντικατάστατο.

Όμως η πολιτική αντικατάσταση προϋποθέτει εναλλακτικές που να πείθουν.

Και μέχρι σήμερα, όσοι κατά καιρούς εμφανίστηκαν ως «νέοι αντίπαλοι», εξαντλήθηκαν πριν καν δοκιμαστούν ουσιαστικά στο πεδίο.

Το εκλογικό αποτύπωμα είναι αμείλικτο!

Από το 2012 έως σήμερα, σε κάθε αναμέτρηση, η δυναμική τους όχι μόνο δεν υποχώρησε, αλλά ενισχύθηκε.

Και αυτό δεν είναι αποτέλεσμα συνήθειας ή αδράνειας της κοινωνίας, αλλά ένδειξη αποδοχής.

Η κριτική είναι αναγκαία και θεμιτή.

Όταν όμως παραμένει επιφανειακή, ανέξοδη και αποκομμένη από την πραγματικότητα, δεν πείθει.

Η δημοκρατία λειτουργεί με κρίση, σύγκριση και επιλογή.

Και μέχρι σήμερα, η κοινωνία της Άρτας έκανε τη δική της επιλογή με καθαρό τρόπο.

Αυτό είναι το πολιτικό συμπέρασμα.

Και αυτό, καλώς ή κακώς, είναι που μετρά.

 

«Π»