Όταν δεν ξέρουμε τι χρειαζόμαστε, είναι φυσικό να μην ξέρουμε και τι ζητάμε.

Και εμείς οι Αρτινοί κουβαλάμε δύο κληρονομικές παθογένειες. Ποτέ δεν προσδιορίσαμε σοβαρά τις ανάγκες μας και ποτέ δεν τις ιεραρχήσαμε. Γι’ αυτό και, κάθε φορά που έπρεπε να διεκδικήσουμε κάτι από την Πολιτεία, το κάναμε χωρίς καθαρή στόχευση, χωρίς ενιαία γραμμή και χωρίς πραγματικό σχέδιο.

Σε κάθε κρίσιμη περίπτωση, αντί να βάζουμε μπροστά το βασικό και αναγκαίο αίτημα, φορτώναμε το τραπέζι με ό,τι κατέβαζε η κούτρα του καθενός. Έτσι χάναμε την ουσία και στο τέλος χάναμε και την ευκαιρία.

Χαρακτηριστική πρώτη περίπτωση, επί δημαρχίας Νίκου Σιμεντζή, ήταν ο δρόμος Άρτας – Τρικάλων. Η ένταξή του ως έργο συνεχούς χρηματοδότησης από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων ήταν τότε κορυφαίο και οξυμένο ζήτημα για την περιοχή. Έγινε ευρεία σύσκεψη στο Δημαρχείο, με Δήμο, κόμματα, βουλευτές, φορείς και άλλους παράγοντες, ώστε το αίτημα να εμφανιστεί ως παναρτινό προς την κεντρική εξουσία.

Και τι έγινε; Στα ψηφίσματα προστέθηκαν άλλα 27 αιτήματα, ανάλογα με τον χώρο και το συμφέρον που εκπροσωπούσε ο καθένας. Υπήρξε ακόμη και καταγγελία για τον πόλεμο στο Αφγανιστάν και τη Νικαράγουα. Το βασικό αίτημα θάφτηκε μέσα στον σωρό.

Δεύτερη περίπτωση, πάλι με την ίδια λογική. Μαζί με ένα αναγκαίο αίτημα προστέθηκαν άλλα πέντε. Ικανοποιήθηκαν τα πέντε και όχι το βασικό. Ζητούσαν μάλιστα δίκτυο αποχέτευσης σε περιοχή με μόνιμους κατοίκους ούτε είκοσι.

Τρίτη περίπτωση, επί δημαρχίας Χρήστου Τσιρογιάννη, το Ξενία. Κυρίαρχο αίτημα τότε ήταν η τουριστική αξιοποίησή του, όπως το ζητούσαν η Ν.Δ., το ΠΑΣΟΚ, ο Δήμος Αρταίων, φορείς, πρώην δήμαρχοι, πρώην βουλευτές και η μεγάλη πλειοψηφία της τοπικής κοινωνίας. Κι όμως, επιβλήθηκαν οι ελάχιστοι. Μια ομάδα 10-15 ατόμων, με τις πλάτες κομμάτων της Αριστεράς και με απευθείας παρέμβαση στο ΚΑΣ, οδήγησε την υπόθεση σε άλλη κατεύθυνση. Βιβλιοθήκη και πολιτιστικοί πολυχώροι, που δεν ήταν η πραγματική ανάγκη της πόλης.

Τέταρτη περίπτωση, επί δημαρχίας Χριστόφορου Σιαφάκα, νέος φάκελος για το Ξενία, με πρόταση για δωμάτια φιλοξενίας, συνεδριακό κέντρο και μουσείο Ξενία όλης της χώρας. Το τελευταίο ποιος ακριβώς το χρειάζεται; Και ποια μπορεί να είναι τα εκθέματα ενός τέτοιου μουσείου για κτίρια διατηρητέα μόλις 70 χρόνων;

Πέμπτη περίπτωση, εκτός συναγωνισμού, η πρόσφατη πρόταση αξιοποίησης του στρατοπέδου ΒΕΡΣΗ, με 15 ακαταλαβίστικους άξονες και αντίστοιχα πρότυπα από το Τέξας και την Ελβετία. Λες και το πρόβλημα της Άρτας είναι να αντιγράψει διεθνή παραδείγματα χωρίς να έχει πρώτα απαντήσει στο απλό ερώτημα: Τι πραγματικά χρειάζεται η πόλη;

Κοντολογίς, δεν ξέρουμε τι χρειαζόμαστε. Γι’ αυτό δεν ξέρουμε και τι ζητάμε. Και γι’ αυτό στο τέλος τα θαλασσώνουμε. Δεν ξέρουμε, αλλά και δεν ρωτάμε. Ούτε τους ειδικούς ούτε, κυρίως, τους ίδιους τους Αρτινούς.

«Π»