Ο Παρατηρητής δεν είναι χθεσινός. Δεν είναι ευκαιριακός. Δεν είναι «ό,τι να ’ναι» μέσο.

Στις τελευταίες δημοτικές εκλογές στήριξε ανοιχτά, καθαρά και με πολιτικό κόστος τον σημερινό Δήμαρχο Αρταίων.

Του έδωσε χώρο, λόγο, κάλυψη και πολιτική ασπίδα.

Γι’ αυτό και χαρακτηρίστηκε «Σιαφακικός».

Όχι από κακεντρέχεια, αλλά από γεγονότα.

Και αυτή η στήριξη πληρώθηκε με 40 μέρες καθαρού εμπαιγμού.

Όταν προέκυψε σοβαρό ζήτημα με τον Δήμο Αρταίων, επιλέξαμε τον δρόμο της θεσμικής λύσης.

Προτείναμε εξωδικαστικό συμβιβασμό, ώστε να μη μετατραπεί ένα απλό θέμα σε δικαστικό σίριαλ.

Η λύση έγινε δεκτή κατ’ ιδίαν, παρουσία και άλλου τοπικού παράγοντα.

Κι από εκεί ξεκίνησε το έργο.

Για σαράντα ημέρες ο κ. Δήμαρχος έπαιζε καθυστερήσεις. Υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα, χρονοδιαγράμματα που μετατίθενται σαν ημερολόγιο τοίχου, Χριστούγεννα, μετά Φώτα, μετά… τίποτα.

Ούτε ενημέρωση, ούτε απάντηση, ούτε στοιχειώδης πολιτική ευθιξία.

Και όταν τελικά ζητήσαμε εξηγήσεις πρόσωπο με πρόσωπο, η απάντηση ήταν κυνική και αποκαλυπτική: «Δεν γίνεται τίποτα».

Όχι γιατί δεν γίνεται, αλλά γιατί δεν θέλει.

Το θέμα λύνεται και εύκολα και προς όφελος του Δήμου.

Αλλά ο κ. Δήμαρχος επέλεξε τον δρόμο του πείσματος, της μικροπολιτικής και της προσωπικής εμμονής.

Εκεί που η διοίκηση σταματά και ξεκινά το «εγώ αποφασίζω και δεν λογαριάζω κανέναν».

Και όλα αυτά σε μια περίοδο βαριά φορτισμένη για εμάς, λόγω του θανάτου της ιδρύτριας του Παρατηρητή.

Ούτε αυτό στάθηκε ικανό να συγκρατήσει την απαξίωση.

Ούτε ως ανθρώπινη, ούτε ως πολιτική κόκκινη γραμμή.

Αν έτσι φέρεται ο Δήμαρχος σε ένα μέσο που τον στήριξε, το ερώτημα δεν είναι ρητορικό: Τι τραβάνε οι απλοί δημότες; Πόσοι ακούνε «θα το δούμε» για μήνες; Πόσοι σκοντάφτουν σε πόρτες κλειστές, σε τηλέφωνα σιωπηλά και σε υποσχέσεις χωρίς ημερομηνία;

Εμείς θα πάμε δικαστικά. Όχι γιατί το θέλαμε, αλλά γιατί μας οδήγησαν εκεί.

Για ένα θέμα που θα μπορούσε να έχει λυθεί πολιτικά, θεσμικά και χωρίς φθορά, αν υπήρχε στοιχειώδης αντίληψη αυτοδιοίκησης.

Ας το θυμάται, όμως, ο κ. Δήμαρχος: Τα στερνά τιμούν τα πρώτα.

Ο Παρατηρητής υπάρχει εδώ και 50 χρόνια.

Έχει αντέξει κυβερνήσεις, δημάρχους, πιέσεις και αποκλεισμούς.

Δεν θα λυγίσει από έναν Δήμαρχο που μπέρδεψε την εξουσία με το πείσμα.

Το συμπέρασμα είναι πια καθαρό!

Η στήριξη ξεχάστηκε, η θεσμικότητα ποδοπατήθηκε, η αξιοπιστία χάθηκε.

Ας προσέχαμε!

 

«Π»