

Για σχεδόν δέκα δεκαετίες, κάποιοι συνάνθρωποί μας, για λόγους καθαρής επιβίωσης, έστηναν το καλυβάκι τους σε δημοτικές και δημόσιες εκτάσεις.

Γράφει ο Ψυχολόγος Γιάννης Ξηντάρας
Οι άνθρωποι δεν χωρίζουν επειδή δεν αγαπιούνται πια. Χωρίζουν γιατί χάνουν τον τρόπο να συναντιούνται. Γιατί μέσα στο βάρος της καθημερινότητας, οι φωνές σκεπάζουν τη σιωπή, τα «πρέπει» σκεπάζουν τα «θέλω», και το βλέμμα παύει να αναγνωρίζει τον άνθρωπο που κάποτε αγαπήθηκε.

Παρά τις συνεχείς προειδοποιήσεις των εργαζομένων και τις επανειλημμένες παρεμβάσεις μου εντός και εκτός Βουλής, η κατάσταση στο Νοσοκομείο Άρτας, αντί να βελτιώνεται, έχει φτάσει πλέον σε οριακό σημείο, με αποτέλεσμα να προκαλεί εύλογη ανησυχία στους πολίτες της ευρύτερης περιοχής.

Τις τελευταίες ημέρες βιώνουμε μια τραγική κατάσταση στην περιοχή μας καθώς για τρίτη ημέρα κάποια χωριά του Δήμου μας παραμένουν χωρίς ρεύμα και χωρίς καμία πρόβλεψη για την επίλυση του προβλήματος.

Στο πλαίσιο πρόσφατης επίσκεψης δημοτικών συμβούλων της παράταξής μας «Αρτινών Συνεργασία», στο Διευρυμένο Κέντρο Κοινότητας με Παράρτημα Ρομά του Δήμου Αρταίων, είχαμε την ευκαιρία να συνομιλήσουμε με τους εργαζόμενους της κοινωνικής δομής και να ενημερωθούμε αναλυτικά για το σημαντικό έργο που επιτελούν καθημερινά προς όφελος των ευάλωτων συμπολιτών μας.

Σε μια εποχή όπου οι κυρίαρχες προτεραιότητες των τοπικών κοινωνιών και των αυτοδιοικητικών αρχών είναι, τουλάχιστον στα λόγια, η προσέλκυση επενδυτών και επενδύσεων, ο Δήμος Αρταίων, με τη στάση και τις συμπεριφορές του, αποδεικνύεται αδιάφορος, ανεπαρκής, ευθυνόφοβος και κατώτερος των περιστάσεων.