ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ ΑΡΤΑΣ -

Ο αγώνας του πρωταθλήματος elite παίδων ανάμεσα στον Πύρρο Αρταίων και τον Ιωνικό Αγρινίου, που διεξήχθη στο κλειστό Τ9 στους Κωστακιούς, θα έπρεπε να αποτελεί μια ακόμη γιορτή του παιδικού αθλητισμού.

Ένα παιχνίδι νέων παιδιών, με στόχο την εμπειρία, τη βελτίωση και την ευγενή άμιλλα. Δυστυχώς, τα όσα συνέβησαν επισκίασαν πλήρως το αγωνιστικό σκέλος και δημιούργησαν έντονο προβληματισμό.
Η αγωνιστική εξέλιξη του παιχνιδιού πέρασε γρήγορα σε δεύτερη μοίρα, καθώς αλγεινή εντύπωση προκάλεσε η συμπεριφορά μελών και του προπονητικού επιτελείου άλλης ομάδας της πόλης μας, η οποία βρισκόταν στον ίδιο χώρο λόγω των δικών της αγωνιστικών υποχρεώσεων.
Με σαφή παρότρυνση των ενηλίκων, οι παίδες της, γιουχάριζαν καθ’ όλη τη διάρκεια του αγώνα τους αθλητές του Πύρρου Αρταίων, ενώ ταυτόχρονα επευφημούσαν τα παιδιά της φιλοξενούμενης ομάδας του Ιωνικού Αγρινίου. Η εικόνα αυτή δεν περιορίστηκε μόνο στη διάρκεια του παιχνιδιού, αλλά συνεχίστηκε και μετά τη λήξη του, με πανηγυρισμούς για τη νίκη των φιλοξενούμενων.
Το γεγονός αυτό από μόνο του γεννά σοβαρά ερωτήματα. Όχι για τον ανταγωνισμό. Ο ανταγωνισμός είναι στοιχείο του αθλητισμού. Αλλά για το πώς αυτός εκφράζεται, ποιος τον καθοδηγεί και ποια πρότυπα μεταδίδονται στα παιδιά.
Διότι εδώ μιλάμε για ανήλικους αθλητές. Για μικρά παιδιά που ζουν στην ίδια πόλη, πιθανότατα φοιτούν στα ίδια σχολεία, συναντιούνται στις ίδιες γειτονιές, παίζουν μαζί στον ελεύθερο χρόνο τους. Παιδιά που αύριο μπορεί να είναι συμπαίκτες, φίλοι ή απλώς συμπολίτες.
Σε αυτό το πλαίσιο, ο ρόλος των προπονητών και των παραγόντων δεν μπορεί να είναι μόνο αγωνιστικός. Είναι παιδαγωγικός. Είναι ρόλος ευθύνης. Και ακριβώς εδώ εντοπίζεται το ουσιαστικό πρόβλημα. Ποια μηνύματα περνούν στα παιδιά όταν οι ενήλικες τους ωθούν να χλευάζουν συνομήλικους; Τι διδάσκεται στις προπονήσεις και στις κατ’ ιδίαν συζητήσεις; Ότι ο αντίπαλος, και μάλιστα ο συμπολίτης, είναι εχθρός;
Είναι άραγε λόγος υπερηφάνειας να χαίρεσαι για την ήττα των παιδιών της ίδιας σου της πόλης; Να καλλιεργείς αντιπαλότητα σε τόσο μικρές ηλικίες; Και τελικά, τέτοιες συμπεριφορές δεν αποτελούν το πρώτο βήμα για φαινόμενα έντασης και βίας που όλοι δηλώνουν ότι καταδικάζουν;
Σε μια μικρή κοινωνία όπως η Άρτα, τέτοιες εικόνες δεν μπορούν και δεν πρέπει να περνούν απαρατήρητες. Ο παιδικός αθλητισμός δεν είναι πεδίο μικροπαραγοντισμού, τοπικών «πολέμων» και άγονων αντιπαλοτήτων. Είναι χώρος διαμόρφωσης χαρακτήρων, αξιών και στάσεων ζωής.
Η ευθύνη, λοιπόν, δεν βαραίνει τα παιδιά. Βαραίνει τους ενήλικες. Τους προπονητές, τα μέλη των διοικήσεων, αλλά και τους θεσμικούς φορείς που οφείλουν να διασφαλίζουν ότι τέτοια φαινόμενα δεν γίνονται ανεκτά. Η ΕΣΚΑΒΔΕ, οι διοικήσεις των συλλόγων και συνολικά η αθλητική κοινότητα καλούνται να δουν τέτοιες συμπεριφορές με τη σοβαρότητα που τους αναλογεί.
Για την ιστορία, αν και ελάχιστη σημασία έχει στα όσα διαδραματίστηκαν, ο Πύρρος Αρταίων ηττήθηκε από τον Ιωνικό Αγρινίου με σκορ 56-59.

«Π»

• Επόμενο >