ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ ΑΡΤΑΣ -

Η άλλοτε Νομαρχία Άρτας, η σημερινή Περιφερειακή Ενότητα, λειτουργούσε επί των ημερών του αείμνηστου Λάμπρου Ρίζου σαν ελβετικό ρολόι.

Σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που αυτό γινόταν δημοσιογραφικά σχεδόν κουραστικό και απρόσφορο για τα τοπικά μέσα ενημέρωσης. Δεν υπήρχαν σκιές, δεν υπήρχαν καταγγελίες, δεν υπήρχαν προσχήματα για εύκολη κριτική.

Ο τότε Νομάρχης Άρτας δεν βολεύτηκε ποτέ στην αναπαυτική και παχουλή πολυθρόνα της εξουσίας. Ούτε έκανε χρήση αυτής της εξουσίας προς όφελος συμφερόντων ξένων προς την περιοχή μας. Στα οκτώ χρόνια της νομαρχιακής του θητείας δεν ακούστηκε ούτε καταγγέλθηκε το ελάχιστο μεμπτό κατά την άσκηση των καθηκόντων του.

Εμπιστεύτηκε δύο κορυφαία στελέχη της τότε δημόσιας διοίκησης, τον Γιώργο Βασιλείου και τον Ηλία Ντασκαγιάννη, για τη νόμιμη και αποτελεσματική διαχείριση όλων των ζητημάτων του Νομού Άρτας. Καμία απόφαση της Νομαρχίας Άρτας δεν απορρίφθηκε, καμία δεν επιστράφηκε ως ατελής. Όλες περνούσαν τον δρόμο της εφαρμογής.

Σε επίπεδο νομού, κανένας φορέας και κανένας πολίτης δεν εξέφρασε δυσαρέσκεια προς τον τότε Νομάρχη Λάμπρο Ρίζο. Ο ίδιος απολάμβανε την καθολική αποδοχή και εμπιστοσύνη των Αρτινών, πέρα και πάνω από κόμματα.

Το κύρος της τότε Νομαρχίας Άρτας ήταν αναγνωρισμένο σε όλη την ελληνική επικράτεια, σε χρόνια μάλιστα έντονων κομματικών αντιπαραθέσεων και αντιπαλοτήτων στον χώρο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης. Ο Λάμπρος Ρίζος ήταν πρώτος στις διεκδικήσεις, αλλά ταυτόχρονα και συνδετικός κρίκος για την ενότητα του λαού της Άρτας.

Υπηρέτησε τη Νομαρχία Άρτας ασκώντας πολιτική υπεράνω μικροτήτων, μικροψυχιών, κομματικών σκοπιμοτήτων και προσωπικών εξυπηρετήσεων. Και οικονομικά, τερμάτισε τη θητεία του με ζημία για το ατομικό του ταμείο.

Από την τσέπη του πλήρωνε σχεδόν τα πάντα κατά την άσκηση των καθηκόντων του, ακόμη και τις συνδρομές των τοπικών εφημερίδων, έξοδα υπηρεσιακών μετακινήσεων και εκτός έδρας έξοδα, μικροχορηγίες, ενισχύσεις ευάλωτων συμπολιτών μας, στήριξη ανθρώπων που είχαν ανάγκη.

Ήταν εποχές που δεν ξεχνιούνται. Ήταν πρόσωπα που άσκησαν τοπική εξουσία και άφησαν ανεξίτηλη την προσωπική τους σφραγίδα.

Και τέτοια πρόσωπα χρειάζεται και σήμερα η Άρτα μας. Ίσως περισσότερο από ποτέ.

 

Λ.Σ.

 

• Επόμενο >