ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ ΑΡΤΑΣ -

Η χώρα κινείται ήδη σε ρυθμούς προεκλογικής περιόδου. Και μάλιστα μιας παρατεταμένης προεκλογικής περιόδου, με αποκλειστική ευθύνη της σημερινής κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.

Ο ίδιος ο Πρωθυπουργός, με τις δημόσιες τοποθετήσεις και τις πολιτικές του κινήσεις, έχει ουσιαστικά ανοίξει την προεκλογική συζήτηση, επαναλαμβάνοντας σε κάθε ευκαιρία ότι οι επόμενες εθνικές εκλογές θα πραγματοποιηθούν την άνοιξη του 2027.

Αν πράγματι οι κάλπες στηθούν τον Μάρτιο ή τον Απρίλιο του 2027, τότε η χώρα θα έχει διανύσει σχεδόν έναν ολόκληρο χρόνο σε καθεστώς προεκλογικής αναμονής. Και αυτό δεν είναι καθόλου αθώο.

Μια προεκλογική περίοδος ενός μήνα είναι απολύτως διαχειρίσιμη. Η κοινωνία την αντέχει, η αγορά την απορροφά και οι κρατικοί μηχανισμοί συνεχίζουν να λειτουργούν. Όταν όμως η προεκλογική περίοδος μετατρέπεται σε τρεις, έξι, εννέα ή έντεκα μήνες, τότε η κατάσταση αλλάζει δραματικά.

Οι αποφάσεις καθυστερούν, οι πρωτοβουλίες παγώνουν, η δημόσια διοίκηση λειτουργεί με το βλέμμα στραμμένο στις κάλπες, ενώ ο ιδιωτικός τομέας περιορίζει επενδύσεις, σχεδιασμούς και επιχειρηματικά ανοίγματα. Η αγορά μπαίνει σε κατάσταση αναμονής και η κοινωνία σε κατάσταση αβεβαιότητας.

Σε τέτοιες συνθήκες, η εξουσία παύει να λειτουργεί με καθαρά θεσμικούς όρους και αρχίζει να λειτουργεί με αποκλειστικό γνώμονα το εκλογικό αποτέλεσμα. Και αυτό είναι επικίνδυνο για όλους, ανεξαρτήτως πολιτικής τοποθέτησης.

Αν οι εκλογές δεν πραγματοποιηθούν μέχρι τις αρχές του προσεχούς Οκτωβρίου, αμέσως μετά το καλοκαίρι, ο κίνδυνος μιας μαζικής τιμωρητικής, προειδοποιητικής ή ακόμη και οργισμένης ψήφου θα αυξάνεται όσο περνά ο χρόνος. Η φθορά που προκαλεί η παρατεταμένη αναμονή δεν αντιμετωπίζεται εύκολα ούτε με εξαγγελίες ούτε με επικοινωνιακές καμπάνιες.

Οι αρνητικές ψήφοι προς τη Νέα Δημοκρατία ενδέχεται να ξεπεράσουν ακόμη και τις πιο αισιόδοξες προσδοκίες των πολιτικών της αντιπάλων. Γιατί όσο περισσότερο παρατείνεται η εκλογική εκκρεμότητα, τόσο περισσότερο ενισχύεται το αίσθημα ότι οι πολίτες αντιμετωπίζονται ως θεατές μιας πολιτικής στρατηγικής που εξυπηρετεί κομματικούς σχεδιασμούς και όχι τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.

Στην πολιτική, όπως και στη ζωή, ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. Και όταν η καθημερινότητα των πολιτών υποχωρεί μπροστά στις εκλογικές σκοπιμότητες, η κάλπη μετατρέπεται σε χώρο έκφρασης δυσαρέσκειας και όχι απλής πολιτικής επιλογής.

Αν η κυβέρνηση επιλέξει να παρατείνει μέχρι τέλους αυτή την προεκλογική περίοδο, τότε θα αναλάβει και το σύνολο της ευθύνης για το αποτέλεσμα που θα παραγάγει η ίδια η στρατηγική της. Γιατί, όπως λέει και ο λαός, όπως στρώνεις, έτσι κοιμάσαι.

 

«Π»

 

• Επόμενο >