ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΣ ΑΡΤΑΣ -

Η ιστορία της τοπικής αυτοδιοίκησης και της ανάπτυξης στον τόπο μας επαναλαμβάνεται με αξιοσημείωτη συνέπεια.

Κάθε σοβαρή, αναγκαία και θεσμικά κατοχυρωμένη πρωτοβουλία συναντά αντιδράσεις που ντύνονται με τον μανδύα της περιβαλλοντικής ευαισθησίας, αλλά στην πράξη συγκρούονται με την κοινή λογική και το συλλογικό συμφέρον.

Δεν πρόκειται για φαινόμενο της εποχής. Επί δημαρχίας Νίκου Σιμεντζή, και μάλιστα κατόπιν τελεσίγραφου της τότε κυβέρνησης, ιδρύθηκε η Δημοτική Επιχείρηση Ύδρευσης και Αποχέτευσης Άρτας.

Ένα έργο κομβικής σημασίας, που έθεσε τέλος σε μια κατάσταση υγειονομικής και λειτουργικής αναρχίας.

Οι βόθροι, που επί δεκαετίες μετέτρεπαν την πόλη σε εστία δυσοσμίας και κινδύνων για τη δημόσια υγεία, καταργήθηκαν. Τα νοικοκυριά απέκτησαν σταθερή ύδρευση, οι πλημμύρες περιορίστηκαν, η καθημερινότητα βελτιώθηκε ριζικά.

Κι όμως, ακόμη και τότε, υπήρξαν αντιδράσεις. Αντιδράσεις που δεν εξέφραζαν τη συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας, αλλά μικρές ομάδες που έβλεπαν κάθε αλλαγή ως απειλή.

Το ίδιο μοτίβο επαναλήφθηκε με την απόφαση για την κατασκευή του εργοστασίου Βιολογικού Καθαρισμού στην περιοχή Γλυκορίζου, επί δημαρχίας Χρήστου Παπαγεωργίου.

Φόβοι, καταγγελίες, καταστροφολογία.

Όταν ο Κώστας Βάγιας ανέλαβε τη δημαρχία, επιχείρησε κάτι που σπάνια γίνεται στην τοπική πολιτική ζωή.

Διάλογο με επιχειρήματα και τεκμήρια.

Εξήγησε ότι ο Βιολογικός Καθαρισμός δεν υποβαθμίζει, αλλά προστατεύει το περιβάλλον και αναβαθμίζει την ποιότητα ζωής.

Όταν ούτε αυτό αρκούσε, ο Δήμος ανέλαβε το κόστος και οδήγησε τους αντιδρώντες σε αντίστοιχη μονάδα στη Δανία, εγκατεστημένη δίπλα σε σχολεία και πάρκα.

Εκεί, η πραγματικότητα κατέρριψε τον μύθο.

Οι αντιδράσεις έπαψαν.

Σήμερα βρισκόμαστε μπροστά σε μια παρόμοια περίπτωση.

Μια επένδυση στον πρωτογενή τομέα, μονάδα παραγωγής αυγών, με πλήρη και νόμιμη περιβαλλοντική αδειοδότηση, σε απόσταση από κατοικημένες περιοχές, χωρίς τεκμηριωμένο κίνδυνο για το περιβάλλον.

Μια επένδυση σημαντική για τα τοπικά δεδομένα, σε μια εποχή που η ύπαιθρος και η παραγωγή δοκιμάζονται.

Κι όμως, ξεσπούν αντιδράσεις.

Όχι επειδή παραβιάζεται η νομιμότητα, αλλά επειδή η επένδυση χωροθετείται σε δημοτική έκταση, όπου εδώ και χρόνια υφίστανται αυθαίρετες και παράνομες χρήσεις.

Εκεί ακριβώς εντοπίζεται και ο πυρήνας του προβλήματος.

Όσοι ανέχθηκαν ή ωφελήθηκαν από την παρανομία, εμφανίζονται σήμερα ως υπερασπιστές του περιβάλλοντος.

Όχι απέναντι σε πραγματικούς κινδύνους, αλλά απέναντι σε μια νόμιμη δραστηριότητα, επικαλούμενοι προσχηματικά ακόμη και τις… κουτσουλιές.

Η υποκρισία δεν μπορεί να κρυφτεί.

Πτηνοτροφικές και κτηνοτροφικές μονάδες λειτουργούν εδώ και δεκαετίες σε όλο τον κάμπο, στα ημιορεινά χωριά, ακόμη και πλησίον κατοικιών.

Ο πρωτογενής τομέας αποτελεί βασικό πυλώνα της τοπικής οικονομίας.

Δεν ενοχλεί γενικά η δραστηριότητα.

Ενοχλεί μόνο όταν θίγονται συγκεκριμένα, και συχνά παράνομα, ιδιωτικά συμφέροντα.

Ο δημόσιος διάλογος, όταν εκφυλίζεται σε προσωπικές επιθέσεις και διαδικτυακή χυδαιότητα, δεν υπηρετεί ούτε το περιβάλλον ούτε την κοινωνία.

Υπονομεύει την ίδια την έννοια της συλλογικής ευθύνης.

Η θέση μας είναι ξεκάθαρη!

Αν δεν υπάρχει πλήρης και αξιόπιστη περιβαλλοντική μελέτη που να διασφαλίζει το περιβάλλον και την ποιότητα ζωής των κατοίκων της Γραμμενίτσας, η αντίδραση είναι όχι μόνο θεμιτή αλλά επιβεβλημένη.

Αν όμως η μελέτη υπάρχει, είναι νόμιμη και επιστημονικά τεκμηριωμένη, τότε η προσχηματική «ευαισθησία» δεν μπορεί να λειτουργεί ως άλλοθι για τη διατήρηση μικροσυμφερόντων.

Η ανάπτυξη δεν είναι εχθρός του περιβάλλοντος.

Εχθρός είναι η υποκρισία.

Και αυτή, όσο κι αν επιχειρεί να καλυφθεί πίσω από «ευαίσθητες μύτες», αφήνει πάντα το αποτύπωμά της.

 

«Π»

• Επόμενο >